8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, 23 IOYNH

8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ 
ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΔΡΩΤΕΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΜΟΝΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΝΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ.

 

Posted in Αφίσες, Εκδηλώσεις, Καφενείο | Comments Off on 8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, 23 IOYNH

Αθήνα, 27-30 Απριλίου | Queer Feminist Spring Fest

Το πρόγραμμα σε PDF
https://cyklopi.noblogs.org

 

Posted in Uncategorized | Comments Off on Αθήνα, 27-30 Απριλίου | Queer Feminist Spring Fest

αυτοκόλλητα

Posted in Δράσεις | Comments Off on αυτοκόλλητα

29.3 καφενείο έκπληξη – πραματάκια να γίνονται

Πρακτικά συνέλευσης 9/3  
Θέμα: επόμενα καφενεία

Η  Α. πρότεινε να κάνουμε “αυτό”. Όλες ψηθήκαμε με την ιδέα και συμφωνήσαμε να το τρέξουμε. Τότε πήρε τον λόγο η Κ.  και είπε ότι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και “εκείνο”. Ο Θ., με πηγαίο ενθουσιασμό, στήριξε απόλυτα τις προλαλήσασες και δήλωσε διαθεσιμότητα για όλα. Η Ε. συνεπαρμένη από τις προτάσεις σκέφτηκε πως και το “άλλο” θα μπορούσε να χωρέσει σε κάποιο καφενείο μας. Μικρή σιωπή. Προβληματισμός. Τι θα γίνει; Τι θα πρωτοκάνουμε; Πόσες Τετάρτες έχει ο χρόνος;

Οι μωβ δεν μπορούσαν να αποφασίσουν. Ήθελαν να τα κάνουν όλα τόσο πολύ, μα δεν  έβρισκαν τρόπο να τα βάλουν με το χρόνο. Οι φεμινισμοί, όμως, για άλλη μια φορά τους έδωσαν τα εργαλεία να το διαχειριστούν: “ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ”

Θα τα κάνουμε όλα και σας τα φυλάμε για έκπληξη!!!

τετάρτη στις 9 μ.μ.
στη φάμπρικα υφανέτ

Posted in Καφενείο | Comments Off on 29.3 καφενείο έκπληξη – πραματάκια να γίνονται

22.3 προβολή “Breakfast on Pluto”

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ιρλανδού συγγραφέα Pat McCabe (1998), η ταινία παρουσιάζει τριανταέξι στιγμές από τη ζωή της Patrick (Patricia) “Kitten” Braden, μιας τρανς γυναίκας που μεγαλώνει σε μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα της Β. Ιρλανδίας, την οποία σύντομα εγκαταλείπει με τελικό προορισμό το Λονδίνο, προς αναζήτηση της μάνας που ποτέ δε γνώρισε, αλλά κυρίως για να δραπετεύσει από την κανονιστική, ασφυκτικά ετεροκανονική και συχνά βίαιη πραγματικότητα που βιώνει.

Η Kitten γεννιέται με πέος και της αποδίδεται το ανδρικό φύλο, μεγαλώνει με θετή οικογένεια και παρακολουθεί τα μαθήματα σε ένα καθολικό σχολείο αρρένων. Από πολύ νωρίς δείχνει να προτιμά τα φορέματα, τα τακούνια και το μακιγιάζ, πράγμα που εξαγριώνει τη θετή της μάνα. Οι πρώιμες εξουσιαστικές φιγούρες στη ζωή της (η μητριά, οι δάσκαλοι, ο διευθυντής του σχολείου) απαντούν με βία σ’ αυτή την υπέρβαση του φύλου: είτε της επιτίθενται λεκτικά, είτε την τιμωρούν σωματικά. Η Kitten βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση με τη νόρμα, το κυρίαρχο, τον κανόνα. Αποτελεί απειλή για τη “φυσική” τάξη των πραγμάτων και η κοινωνία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να της το υπενθυμίζει. Οι μόνοι που την δέχονται πραγματικά για όλα αυτά που είναι, είναι οι τρεις φίλοι της, η Charlie, ο Irwin και ο Lawrence.

Σύντομα αποφασίζει να το σκάσει. Κάνει οτοστόπ στο πρώτο φορτηγάκι που συναντά βγαίνοντας στο δρόμο, κι εκεί γνωρίζει τον Billy Hatchet και τους Mohawks, μια γκλαμ ροκ μπάντα σε περιοδεία, τους οποίους θα ακολουθήσει για κάποιο διάστημα. Για πρώτη φορά είναι ελεύθερη να ζήσει όπως επιθυμεί, να αναμετρηθεί με τα όρια των φύλων, να αναζητήσει τον έρωτα, να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Με τελικό σκοπό να γνωρίσει τη μάνα της –που την εγκατέλειψε βρέφος ακόμη- και να αισθανθεί την αγάπη και την τρυφερότητα που στερήθηκε ως παιδί, συναντά άτομα που θα την εκμεταλλευτούν, θα την χλευάσουν, θα την πληγώσουν, αλλά και άτομα που θα τη βοηθήσουν και θα τη στηρίξουν. Δοκιμάζει διάφορες δουλειές (τραγουδίστρια, βοηθός μάγου, σεξεργάτρια), αλλάζει συχνά τον τρόπο που ντύνεται, τα μαλλιά της, το όνομά της (Pat, Patrick, Patricia, Kitten, “Γυναίκα Φάντασμα”), και όλα αυτά της επιτρέπουν μια μεγάλη ρευστότητα στην τρανς ταυτότητα. Κι αυτή ακριβώς η ρευστή ταυτότητα (ή καλύτερα η μη ύπαρξη συγκεκριμένης ταυτότητας) είναι που εξετάζεται εδώ. Το τρανς υποκείμενο έχει ένα σώμα. Ένα σώμα με σημασία, που όχι μόνο αμφισβητεί τη φύση της σεξουαλικότητας, αλλά και την ίδια τη σταθερότητα της έμφυλης ταυτότητας.

Φυσικά, δε μπορούμε να παραβλέψουμε και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί την εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά. Είναι η περίοδος των Ταραχών (The Troubles), οι θερμές δεκαετίες των ’60-’70 στη Β. Ιρλανδία που σημαδεύτηκαν από συγκρούσεις με πολιτικά, εθνικιστικά, ιστορικά, αλλά και θρησκευτικά αίτια. H Kitten δε μένει ανεπηρέαστη∙ παρότι ποτέ δε δέχεται να πάρει στα σοβαρά τα όσα διαδραματίζονται (αντιθέτως, τις περισσότερες φορές κοροϊδεύει με τον τρόπο της όσους το κάνουν), χάνει φίλους και εραστές σε επιθέσεις και η ίδια κατηγορείται ως τρομοκράτισσα. Ωστόσο, επιλέγει να επικεντρώνεται στη δική της προσωπική επανάσταση και να μην έχει καμία εμπλοκή στα γεγονότα. Και πώς αλλιώς; Αφού η παραμικρή συμμετοχή θα απαιτούσε τη συμμόρφωσή της σε μια άκαμπτη έννοια αρρενωπότητας και ανδρικού ηρωισμού. Από αυτή την άποψη, η ταινία είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς κατασκευάζεται το φύλο σε σχέση με το έθνος.

Posted in Καφενείο, Μωβ κείμενα | Comments Off on 22.3 προβολή “Breakfast on Pluto”

Μάρτιος στο Μωβ Καφενείο

Posted in Αφίσες, Καφενείο | Comments Off on Μάρτιος στο Μωβ Καφενείο

7.12 προβολή “The Diary of a Teenage Girl” & teenage years καφενείο

teenage-years

Posted in Καφενείο | Comments Off on 7.12 προβολή “The Diary of a Teenage Girl” & teenage years καφενείο

κείμενο με αφορμή το περιστατικό βιασμού μέσα στο ΑΠΘ

poster-11-16_small

Περπατώ περπατώ μες την πόλη
πάντα ένας λύκος θα΄ναι εδώ
λύκε, λύκε θα σε βρω
παίρνω τις φίλες μου και σε κυνηγώ

Στις 2/10 τα ξημερώματα, μετά από ένα πάρτυ στα πανεπιστήμια μια κοπέλα και ένα αγόρι δέχθηκαν επίθεση από τρεις άνδρες, οι οποίοι στη συνέχεια βίασαν την κοπέλα.

Και να μια υπόθεση βιασμού*1 που ακούστηκε, «έγινε ντόρος». Όχι όμως ως πατριαρχικό έγκλημα, ως η έκφραση της ωμής έμφυλης βιαιότητας που κατοικεί στο εδώ και στο τώρα, αλλά ως εξαίρεση από την καθημερινή συνθήκη και μεμονωμένο περιστατικό. Τα περιστατικά βιασμών που κατά καιρούς έχουν «σοκάρει το πανελλήνιο» είναι λίγα και χωράνε σε κραυγαλέους τίτλους εφημερίδων που λέξεις όπως πολιτικός, παπάς, μετανάστης γράφονται με γράμματα κεφαλαία. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις η κοινή γνώμη μοιάζει να γκρεμοτσακίζεται από τα σύννεφα, ενώ στην τελευταία σπεύδει να καταδικάσει. Το είδαμε να συμβαίνει στην περίπτωση του βιασμού στην Πάρο, όταν με αφορμή αυτόν στην Αθήνα τα ρατσιστικά πογκρόμ των ημερών οδήγησαν στην δολοφονία ενός μετανάστη. Το είδαμε να συμβαίνει και στην Ξάνθη όταν η κοινή γνώμη βιάστηκε να αποφανθεί την μουσουλμανική ταυτότητα του δράστη πριν τελικά αναδυθεί στην επιφάνεια πως ήταν γνήσιος έλληνας ορθόδοξος. Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και τώρα, στην περίπτωση του βιασμού στο αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μα ακόμα και στην υπόθεση αυτή, που έλαβε διαστάσεις πανελλαδικής κλίμακας, ο ίδιος ο βιασμός δεν συζητήθηκε ποτέ ως τέτοιος. Παρέμεινε μια δευτερεύουσα αφήγηση, ένα ζήτημα παρεμπίπτον, καταδικασμένο στο παρασκήνιο των λογιών-λογιών θεμάτων που βρήκαν άλλη μια αφορμή να αναδυθούν στον δημόσιο λόγο, με κύριο φυσικά την ταυτότητα του δράστη ως μετανάστη. Γιατί όταν ο βιαστής δεν είναι έλληνας η ρατσιστική ρητορεία βρίσκει την ευκαιρία της να εκμεταλλευτεί το βίωμα του βιασμού προς όφελός της.

Τα πρωτοσέλιδα και οι τίτλοι των ημερών εκείνων, που δεν έχουν σταματήσει από τότε, παρελαύνουν σε χρώματα γαλανόλευκα. Η εθνικιστική χρήση του περιστατικού παίρνει τεράστιες διαστάσεις, με ισλαμοφοβικό λόγο να αναπαράγεται συνεχώς. Γιατί άλλωστε «οι ξένοι το έχουν στην κουλτούρα τους να βιάζουν». Δεν είναι απλά άντρες που βιάζουν, «είναι μετανάστες που βιάζουν τις γυναίκες μας». Στις περιπτώσεις αυτές δεν είναι τυχαίο πως ένα φαινόμενο όπως ο βιασμός ξεδιαλέγεται, τόσο από άλλους βιασμούς όσο και από αλλά εγκλήματα, και τελικά ερμηνεύεται είτε ως μια στρατηγικά μελετημένη διαδικασία κατάκτησης της Ευρώπης είτε ως μια ουσιοκρατική έκφραση μιας κουλτούρας που δεν μπορεί να εναρμονιστεί με τη Δύση. Η απέλαση και ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι οι αναπόφευκτες λύσεις της αφήγησης αυτής. Ο μύθος του μαύρου βιαστή*2 αναβιώνει και εξακολουθεί και σήμερα να κάνει την ύπουλη δουλειά της ρατσιστικής ιδεολογίας. Αντίστροφα βέβαια, όταν το θύμα είναι μετανάστρια, η ελληνική κοινωνία σπεύδει να προστατεύσει τα αθώα τέκνα της. Άλλωστε, οι μνήμες από το βιασμό στην Αμάρυνθο Ευβοίας είναι ακόμα νωπές. Έτσι και στο περιστατικό της Θεσσαλονίκης αγανακτισμένοι κάτοικοι του κέντρου δεν δίστασαν ακόμη και να ανακοινώσουν την διάθεση τους για συγκρότηση σωματοφυλακών με στόχο μετανάστες. Ήταν αυτοί οι ίδιοι κάτοικοι που δεν έβγαλαν άχνα, όταν οι απόπειρες βιασμών στα στενά του κέντρου, πριν δύο χρόνια, διαδέχονταν η μία την άλλη και ήταν οι ίδιοι που έσκιζαν τις αφίσες ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, που υπέγραφαν οι γειτόνισσες τότε*3.

Όποτε, όμως, οι βιαστές εντάσσονται στον εθνικό κορμό, όταν είναι έλληνες άντρες, οι χαρακτηρισμοί προς το πρόσωπο τους περιορίζονται σε: ψυχοπαθής, ανώμαλος, δράκος. Γιατί αλίμονο, έλληνας και βιαστής γίνεται; Εκεί όμως που η ψυχολογία και η ιατρική επιμένουν να παθολογικοποιούν τους βιαστές και από μισογύνηδες εγκληματίες τους μετατρέπουν σε ασθενείς που τελικά αθωώνονται, εμείς θα επιμένουμε: οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί. Ο βιασμός είναι πάντα σχέση εξουσίας, πράξη επιβολής και μισογυνισμού. Μια πράξη που τιμωρεί και μέσα στην πατριαρχία συμβαίνει ως τέτοια. Και είναι καταδικασμένη στις περισσότερες περιπτώσεις να παραμένει στο σκοτάδι. Οι υποθέσεις βιασμών που καταγγέλλονται ή γίνονται γνωστές είναι ελάχιστες και αυτές στις οποίες ο δράστης καταδικάζεται εν τέλει, ακόμα λιγότερες. Γιατί όλοι στον τόπο τούτο έχουν συνηθίσει να χαμηλώνουν το κεφάλι και ν’ αποστρέφουν γρήγορα το βλέμμα. Μία τελετουργία που συντηρείται με πολλαπλές σιωπές, που παίρνουν τη θέση των ρητών λόγων. Και η σιωπή εδώ δεν θα ‘πρεπε να νοηθεί ως απουσία λόγου ή πράξης αλλά ως πράξη αυτή καθαυτή, πράξη σιωπής. Είναι αυτές οι κανονιστικές σιωπές που η μία πλάι στην άλλη, νομιμοποιούν τον βιασμό και την έμφυλη βία.

Η κουβέντα γύρω από τον συγκεκριμένο βιασμό δεν έμεινε μονάχα εκεί. Τα μίντια φαίνεται να απασχόλησε ιδιαίτερα το «αν πραγματικά συνέβη βιασμός». Ως βασικός φορέας αναπαραγωγής του κυρίαρχου λόγου έσπευσαν να κόψουν και να ράψουν έναν ορισμό του βιασμού που να χωρά στα μέτρα τους. Διαχώρισαν εξ αρχής τον βιασμό από τις ασελγείς πράξεις. Γιατί ο κοινωνικά αποδεκτός ορισμός του βιασμού δεν αφορά και αυτές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τον νομικό ορισμό του, που μέχρι πριν λίγα χρόνια συμπεριλάμβανε μονάχα την κολπική διείσδυση. Όχι τις ασελγείς πράξεις, όχι την πρωκτική συνουσία, ενώ ακόμα εντάσσεται στο κεφάλαιο των εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Η γυναίκα ταυτίζεται με την μήτρα της και μονάχα η αναπαραγωγική της δυνατότητα είναι αυτή που χρήζει προστασίας. Τίτλοι όπως «Νεαρή κοπέλα κατήγγειλε επίθεση με ασέλγεια στο ΑΠΘ» συμπυκνώνουν όλα τα κλισέ που η κοινωνία αναπαράγει σε τέτοιες περιπτώσεις. Η κοπέλα δεν βιάστηκε, δεν το γνωρίζουμε ακόμα αυτό, δεν την πιστεύουμε. Η κοπέλα μονάχα κατήγγειλε. Ένα βίωμα αμφισβητείται και ταυτόχρονα ετεροκαθορίζεται. Για εμάς, όμως, ο βιασμός δεν χωράει σε ορισμούς νομικούς ή μη, αλλά οφείλει να ορίζεται σε κάθε περίπτωση υποκειμενικά. Εμείς οι ίδιες θα ορίσουμε πότε τα όριά μας παραβιάστηκαν.

Ο βιασμός έγινε τα ξημερώματα στο ΑΠΘ και συζητήσεις γύρω από τον χώρο και τον χρόνο του συμβάντος βρέθηκαν στο προσκήνιο. Ξαφνικά το πανεπιστήμιο φάνηκε να προσλαμβάνει μια μεταφυσική σχεδόν θέση στον δημόσιο χώρο. Να μεταμορφώνεται σε τόπο στον οποίο η ύπαρξη σεξουαλικοποιημένης βίας*4 αφήνει τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό. Λες και το πανεπιστήμιο δεν είναι συνεκτικό κομμάτι του αστικού ιστού, ενός κοινωνικού πεδίου στον οποίο οι υπάρξεις μας τίθενται συνεχώς εν αμφιβόλω. Όμως η πειθάρχηση και ο έλεγχος που επιβάλλουν τα συστήματα επιτήρησης στην καθημερινότητα μας εντός της πανεπιστημιούπολης (σεκιούριτι, πανεπιστημιακή αστυνομία) δεν δημιουργούν την συνθήκη που θα μας κάνει να νοιώσουμε ασφαλείς. Ο φόβος του βιασμού και της κακοποίησης είναι πάντα εκεί, για να μας αποκλείει, να μας εποπτεύει, να μας συμμορφώνει. Η ορατότητα και η ασφάλεια μας είναι ένας συνεχής αγώνας για μας. Ας μην ξεχνάμε όμως και πως ο ιδιωτικός χώρος δεν είναι χώρος καθαγιασμένος, αλλά χώρος στον οποίο η νομιμοποιημένη έμφυλη βία μπορεί να είναι εξίσου παρούσα. Οι βιασμοί δεν σταματάνε έξω από καμία πόρτα, είτε πανεπιστημίου είτε σπιτιού. Συμβαίνουν καθημερινά, στους δρόμους στα σκοτεινά σοκάκια αλλά και στο σπίτι, στους χώρους εργασίας, πίσω από κλειστές πόρτες «αψεγάδιαστων οικογενειών». Και στις περισσότερες περιπτώσεις, ο θύτης είναι πρόσωπο οικείο και κοντινό.

Ο βιασμός δεν είναι μια στιγμή, μια πράξη που εγγράφεται αποσπασματικά στα σώματά μας. Για όλες εμάς η κουλτούρα του βιασμού είναι καθημερινή βιωμένη εμπειρία. Είναι τα υποχρεωτικά χαμόγελα για να μας αφήσουν ήσυχες. Είναι να κάνεις πως μιλάς στο κινητό και τα σφιγμένα κλειδιά στο χέρι. Είναι τα ψιτ- ψιτ στο δρόμο και να σκέφτεσαι αν σε παίρνει να τον βρίσεις. Είναι να ντρέπεσαι να πεις ότι σε κοζάρει ο θείος σου. Είναι να υπομένεις τον πέφτουλα συνάδελφο, αφεντικό, πελάτη. Είναι ο μαλάκας στην ευρύτερη περιοχή των ματιών και της σκέψης σου. Είναι οι μάτσο τίποτα, τα παλικάρια και οι λεβέντες που κατεβάζουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους . Είναι να μη σε πιστεύει κανείς. Και είναι το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα ποικίλες μορφές βίας. Βία σωματική, βία ψυχολογική, βία λεκτική.

Από μικρές οι μανάδες μάς διάβαζαν παραμύθια. Παραμύθια για να μας καθησυχάσουν, να μας αποκοιμίσουν γλυκά. Όμως και παραμύθια για να μάθουμε από νωρίς πως το χάπι εντ έρχεται παρέα με τον πρίγκιπα, και παραμύθια για να μας τρομάξουν. Λένε πως το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια διδαχή για τις γυναίκες. Ένας οδηγός που έθετε τους όρους με τους οποίους μπορούμε να κυκλοφορούμε με ασφάλεια. Αποφεύγοντας τα σκοτεινά δρομάκια, τα απειλητικά δάση. Μας μάθαινε από νωρίς να ρίχνουμε κλεφτές ματιές πίσω από τους ώμους μας, να μην μιλάμε σε αγνώστους, να προσέχουμε. Και αν κάτι μας συμβεί δεν φταίμε παρά εμείς. Στην αρχική εκδοχή του παραμυθιού η φιγούρα του προστάτη κυνηγού που εμφανίζεται για να σώσει το κορίτσι και την γιαγιά της δεν υπάρχει. Ο λύκος τρώει την κοκκινοσκουφίτσα και το παραμύθι τελειώνει εκεί. Η τιμωρία της υποδειγματική, παράδειγμα προς αποφυγή για όλες μας.

Μέσα στην ελληνική κοινωνία η κουλτούρα του βιασμού είναι διάχυτη. Οι άντρες εκπαιδεύονται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, στα μπαρς και στα μπουρδέλα, μαθαίνουν από νωρίς να περιφρουρούν τα προνόμιά τους. Και για να κάνουμε κάτι ξεκάθαρο: για τον βιασμό φταίει μονάχα ο βιαστής. Ποτέ δεν φταίμε εμείς, ούτε τα ρούχα που φοράγαμε εκείνη τη νύχτα, ούτε η περασμένη ώρα, ούτε αν είχαμε πιει. Δεν φταίει το περπάτημά μας ή το βλέμμα μας που δεν απέπνεαν αυτοπεποίθηση.

Στο δρόμο για το σπίτι θέλουμε να είμαστε ελεύθερες, όχι γενναίες.

Σε όσους μας θέλουν μόνες μας και απέναντι σε όλους, εμείς επιμένουμε, επιμένουμε να συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας,, να αντιστεκόμαστε στον παραλογισμό του αυτονόητου, να πλησιάζουμε η μία την άλλη.

Και τότε και τώρα και για πάντα αγώνας ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού.

_______________

*1 Ο λόγος που επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε κατ’ επανάληψη τον όρο βιασμό, δεν είναι καθόλου τυχαίος, αλλά βαθύτατα πολιτικός. Αναγνωρίζοντας τόσο την εξουσία που παράγει και αναπαράγει η γλώσσα, όσο και την δομικά πατριαρχική και σεξιστική άρθρωση αυτής, οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικές με τις λέξεις μέσω των οποίων περιγράφουμε το συγκεκριμένο έγκλημα. Επομένως, όροι όπως αποπλάνηση, σεξουαλική συνεύρεση, γενικά ασελγή πράξη, δεν τις περιλαμβάνουμε στο λεξιλόγιό μας. Όχι μονάχα γιατί αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού, αλλά και γιατί θεωρούμε πως αποφορτίζουν το βίωμα της κοπέλας. Άλλωστε, η χρήση των λέξεων λειτουργεί διαλεκτικά της στάσης που τελικά παίρνουμε για το βιασμό. Και η λέξη στάση, δηλώνει πόσο αμετακίνητες επιλέγουμε να είμαστε.

*2 βλ. angela davis κείμενο «Βιασμός, ρατσισμός και ο μύθος του μαύρου βιαστή» που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο της με τίτλο “Women, Race and Class” (“Γυναίκες, Φυλή και Τάξη”), 1981

*3 “γειτόνισσες”: υπογραφή της αφίσας ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού που κυκλοφόρησε στην θεσσαλονίκη το 2015 ως απάντηση σε περιστατικά επιθέσεων εναντίον γυναικών στο κέντρο της πόλης.

*4 Ο όρος σεξουαλικοποιημένη εδώ χρησιμοποιείται όχι τυχαία αντί του όρου σεξουαλική βία γιατί, όπως ωραία εξηγούν κι οι έκ-φυλες, ο δεύτερος «εντάσσει αυτό το είδος της βίας στο πεδίο της σεξουαλικότητας όπου δικαιολογείται πιο εύκολα βάσει μιας πατριαρχικής αντίληψης και θεωρίας για τη σεξουαλικότητα, όπως π.χ. του Freud και δίνει έμφαση στο πρόσχημα της βίαιης δράσης του θύτη, ενώ ο όρος σεξουαλικοποιημένη βία δηλώνει πως για το θύμα η πράξη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά βία». Από αυτή την σκοπιά λοιπόν, όπου βιώνεται η έμφυλη εξουσία, όπου βιώνεται η καταπίεση του γυναικείου υποκειμένου, όπου η αρρενωπότητα αφήνει τα βίαια σημάδια της, τότε μιλάμε για βιασμό (terminal 119, “ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού!”, τρίτο τεύχος, Σεπτ 2008).

_______________

12-11-front12-11-back

*η αφίσα κολλήθηκε και το κείμενο μοιράστηκε κατά τη διάρκεια της φεμινιστικής πορείας ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, στις 12/11 στην Αθήνα. 

Posted in Αφίσες, Δράσεις, Καφενείο | Comments Off on κείμενο με αφορμή το περιστατικό βιασμού μέσα στο ΑΠΘ

12.11 φεμινιστική πορεία ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

poihma_mail skitsa_mail

http://brastards.blogspot.gr/2016/10/blog-post.html

Το Μωβ Καφενείο συμμετείχε στη φεμινιστική πορεία ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 12/11 στην Αθήνα.
Ακολουθούν τα τρικάκια και τα αυτοκόλλητα που “στόλισαν” τους δρόμους της πόλης:

trikakia-fronttrikakia-back

stickers

Posted in Δράσεις | Comments Off on 12.11 φεμινιστική πορεία ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

2.11 λάικο τσατ τέημπλς

poster2-11

Ώρα προσέλευσης: 20:00 (αυστηρά!)
Ώρα λήξης: 01:30

Εδώ και κάποιο καιρό συζητάμε μεταξύ μας για τη μορφή που θα θέλαμε να έχουν οι εκδηλώσεις και τα καφενεία μας, πώς θα μπορούσαν να γίνουν πιο οικεία, πώς θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε μια συνθήκη που θα επιτρέπει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή και έκφραση του κόσμου που θα παραβρεθεί.

Η αποψινή βραδιά είναι μία προσπάθεια να πειραματιστούμε συλλογικά, αναζητώντας νέους τρόπους επικοινωνίας. Η όλη εκδήλωση βασίζεται στη δομή που επέλεξαν οι Μπάσταρδες με Μνήμη reloaded για να διοργανώσουν τα “Feminist Chat Tables”, τον Ιούνη του 2015, που μας φαίνεται εξαιρετική! Θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη δομή έχει στόχο να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ “κοινού” και “εισηγητριών”, να προκαλέσει τη μέγιστη εμπλοκή των συμμετεχουσών, να μειώσει τις αμήχανες σιωπές, να συμπεριλάβει άτομα που συχνά αποκλείονται από τον “κλασικό” τύπο εκδηλώσεων.

Ταυτόχρονα, η ιδέα αυτής της βραδιάς προέκυψε όταν αναζητούσαμε τρόπους για να βοηθήσουμε τις πέντε μετανάστριες φίλες μας να ταξιδέψουν προς το βορρά. Οπότε, θα θέλαμε να την αφιερώσουμε σε αυτές και να σας επισημάνουμε ότι αν επιθυμείτε να τις στηρίξετε οικονομικά, στο χώρο του καφενείου υπάρχει το ‘fabulous κουτί’ οικονομικής ενίσχυσης.

Σημειώσεις πάνω στο σημερινό event
Ποια δεν έχει σιγοτραγουδήσει ή και δυνατοτραγουδήσει, μόνη της ή με τις φίλες της, κάποιο ελαφροπόπ ή και πιο βαρύ λαϊκό κομμάτι;

Ίσως κάποιες να μην το ‘χουν κάνει ποτέ. Κάποιες από μας, όμως, μεγάλωσαν και με αυτό που λέμε ελαφροπόπ ή και λαϊκή μουσική. Γιατί ζήσαμε και ζούμε στο ελληνικό πλαίσιο, όπου η συγκεκριμένη κουλτούρα είναι διάχυτη και πανταχού παρούσα.

Αναγνωρίσαμε κατά τη διάρκεια της πορείας μας, και κυρίως της φεμινιστικής, ότι η κουλτούρα αυτή παράγει ετεροσεξιστικά, ετεροκανονικά, πατριαρχιακά, ομοφοβικά (και άλλα πολλά) νοήματα, σχήματα και σχέσεις, γι’ αυτό κι εμείς βλέπουμε τις εαυτές μας απέναντι, να προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να ξεφύγουμε.

Όμως όπως γράψαμε λίγο πιο πριν, δεν είμαστε άχρονες, α-ιστορικές υποκειμενικότητες. Μεγαλώσαμε μέσα στο εν λόγω πολιτισμικό συγκείμενο και έτσι βρίσκουμε ένα κομμάτι των εαυτών μας, όταν ακούει κάποια τέτοια κομμάτια να σκιρτάει, να πονάει, είτε να απολαμβάνει.

Μήπως μιλάμε για ένα κοινό βίωμα ή και όχι; Μήπως να φωτίσουμε αυτή την πτυχή των εαυτών μας και να το μοιραστούμε όλες μαζί;

Πώς είναι δυνατόν να βιώνουμε τέτοιες αντιφάσεις; Μάλλον γίνεται, γιατί στο εδώ και τώρα που ζούμε είμαστε μέσα στις αντιφάσεις. Ωστόσο επιλέγουμε να τις ανιχνεύουμε, να τις φωτίζουμε, να τις διαπραγματευόμαστε και να τις συζητάμε όλες μαζί και όποτε/όπου είναι εφικτό να τις ξεπερνάμε.

Μπορούμε άραγε να δώσουμε νέα νοήματα στα αγαπημένα μας κομμάτια, vα τα αποδομήσουμε και να δημιουργήσουμε νέες αναγνώσεις; Επιθυμούμε να εντάξουμε τα τραγούδια αυτά και την κουλτούρα που παράγουν σε νέα-οικεία σε μας πλαίσια, να τα συζητήσουμε και να τα τραγουδήσουμε με τους όρους μας και με τα αγαπημένα μας περιεχόμενα.

Λοιπόν, ας φτιάξουμε ένα κολάζ! Ας δοκιμάσουμε να κάνουμε “reclaim” = “επανοικειοποίηση” κάποιων τραγουδιών και του συμβολικού τους νοήματος. Στην προσπάθεια αυτή θα θέλαμε, αν ψήνεστε και σεις, να είμαστε παρέα, ιχνηλατώντας νέα αισθητικά μονοπάτια.

Posted in Αφίσες, Εκδηλώσεις, Καφενείο | Comments Off on 2.11 λάικο τσατ τέημπλς