Εισήγηση “Δια Λόγους Τιμής”

Η σημερινή βιβλιοπαρουσίαση από τη μία αποτελεί για μας ένα λιθαράκι στην προσπάθεια διάρρηξης της «ελληνικής ομοιογένειας» και από την άλλη μια προσπάθεια εύρεσης εργαλείων για την καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση αυτού που σήμερα ονομάζεται «έγκλημα πάθους», δηλαδή τις γυναικοκτονίες. Θέλουμε να αναδείξουμε ότι η έμφυλή τους διάσταση, ο μισογυνισμός τους, ο λόγος της τιμής, η μετάθεση της ευθύνης στο θύμα δεν είναι κάποιες περιπτώσεις βίας, αλλά είναι φαινόμενα συστημικά.

Μέσα από αυτό το πρίσμα διαβάσαμε και συζητήσαμε το βιβλίο της Έφης Αβδελά: «Δια Λόγους τιμής. Βία, Συναισθήματα και Αξίες στη Μετεμφυλιακή Ελλάδα», το οποίο διαπραγμετεύεται δύο κεντρικές έννοιες στις έμφυλες σχέσεις εξουσίας, την τιμή και την ντροπή.

ολόκληρη η εισήγηση σε pdf

(η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, στις 23 Ιουνίου ’17) 
Posted in Εκδηλώσεις, Μωβ κείμενα | Comments Off on Εισήγηση “Δια Λόγους Τιμής”

Τοποθέτηση Μωβ Καφενείου σχετικά με την καταγγελία συντρόφισσας

Πριν λίγο καιρό συντρόφισσα –μέλος συλλογικότητας και σωματείου της πόλης– μοιράστηκε με τα άτομα της συνέλευσής μας το βίωμά της, καταγγέλλοντας τη «σεξουαλική παραβίαση των ορίων της και τη στέρηση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση του σώματός της», όπως η ίδια περιέγραψε τη συνθήκη, από τρεις cis άντρες, δύο εκ των οποίων μέλη του αντιφασιστικού στεκιού Κάμενικ και ένας πρώην μέλος του.

Με το παρόν κείμενο επιχειρούμε αφενός να εκφράσουμε την απόλυτη στήριξή μας στο αίτημα της ίδιας και της συλλογικότητάς της. Για εμάς σημασία έχει το βίωμά της, και εκεί στεκόμαστε. Τόσο οι συγκεκριμένοι τύποι, όσο και τα άτομα που τους στηρίζουν δεν έχουν καμία θέση στα καφενεία και τις εκδηλώσεις μας στο χώρο της Υφανέτ και θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε την απουσία τους. Άλλωστε αυτό είναι και ένα από τα ζητούμενα της συνέλευσής μας όλα αυτά τα χρόνια: να καταδείξουμε τέτοιες συμπεριφορές και να τις απομακρύνουμε από τους χώρους μας. Θα θέλαμε, επίσης, να κρατήσουμε αποστάσεις από συλλογικότητες που τους υποστηρίζουν είτε ρητά, είτε σιωπηρά/ουδέτερα.

Αφετέρου, με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, προχωρούμε σε μια αναλυτικότερη κατάθεση των σκεπτικών μας σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού, τα προνόμια, τη διαχείριση περιστατικών έμφυλης βίας από τον ευρύτερο ριζοσπαστικό και α/α χώρο, τη σημασία του βιώματος, της συναίνεσης και των φεμινισμών.

ολόκληρη η τοποθέτηση σε pdf

Posted in Μωβ κείμενα | Comments Off on Τοποθέτηση Μωβ Καφενείου σχετικά με την καταγγελία συντρόφισσας

ανώμαλες στους δρόμους με καύλα και με νάζι

Pride. Μια σειρά από αυθόρμητες εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες σε αρκετές αμερικάνικες πολιτείες, που ξεκίνησε στο Stonewall Inn (Μανχάταν, Νέα Υόρκη) τον Ιούνιο του 1968 ενάντια στην αστυνομική βία που ασκήθηκε στην lgbt κοινότητα της εποχής. Ένας αγώνας για την ορατότητα και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων των λεσβιών, των γκέη, των αμφισεξουαλικών, των τρανς, γύρω από τον οποίο συσπειρώθηκαν τα περιθωριακά αυτά υποκείμενα σχηματίζοντας το Γκέη Απελευθερωτικό Μέτωπο (Gay Liberation Front) με κύριο πρόταγμα την αποδόμηση των κυρίαρχων σεξουαλικών ταυτοτήτων, θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για τη διεκδίκηση της ισάξιας νομικής και κοινωνικής αναγνώρισης. Ένας αγώνας που (αν μη τι άλλο) συνεχίζεται.
ThessPride. Ένα φεστιβάλ, μια παρέλαση, λίγες γιορτινές μέρες για την lgbtqi+ κοινότητα της θεσσαλονίκης με στόχο την ορατότητα και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας σε θέματα ομοφοβίας και τρανσφοβίας.

Είναι γεγονός πως αρκετές από εμάς, στο παρελθόν, έχουμε βιώσει στο thesspride στιγμές υπερηφάνειας και απελευθέρωσης σχετικά με τις σεξουαλικότητες και την έκφραση των φύλων μας. Ωστόσο, χρόνο με το χρόνο γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη η απόστασή μας από τα περιεχόμενα και την πολιτική της διοργάνωσης. Αναγνωρίζουμε πως τα τελευταία χρόνια, εντείνονται διαρκώς οι διαφωνίες για το τι αντιπροσωπεύει το pride. Άτομα και συλλογικότητες έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση να μην συμμετέχουν σε αυτό και την ίδια στιγμή σε αρκετές πόλεις έχουν δημιουργηθεί πυρήνες αυτοοργανωμένων pride.

Για εμάς, ένα φεστιβάλ υπερηφάνειας έχει λόγο ύπαρξης για να βγούμε στο δρόμο και να απαιτήσουμε τον χώρο που θέλουμε για όλα τα σώματα και τις διάφορες εκφράσεις των σεξουαλικοτήτων μας. Να βρεθούμε πλάι σε υποκείμενα που δέχονται λογιών-λογιών καταπιέσεις και που η κυρίαρχη αφήγηση τα πετάει εκτός. Δεν επιθυμούμε μια εθιμοτυπική διεξαγωγή, αλλά ένα pride με διεκδικητικό χαρακτήρα, που να αναδεικνύει τα ζητήματα όλης της κοινότητας αναλύοντάς τα μέσω ενός διαθεματικού πρίσματος, ως ένα κομμάτι του φεμινιστικού και queer κινήματος. Βέβαια, οι εμπειρίες μας σε αυτή την κοινωνία -η οποία μας υπενθυμίζει συνεχώς πόσο βαθιά πατριαρχική, σεξιστική, ομο/τρανσφοβική είναι- ορίζουν τους αγώνες μας σε καθημερινή βάση, σε ατομικό και συλλογικό πλαίσιο. Η παρουσία μας στο thesspride αποτελεί μια στάση παρέμβασης και μόνο, με σκοπό να καταδείξει την νεοφιλελεύθερη πολιτική της διοργάνωσης του pride και την επιβράβευση της ομοκανονικότητας.

Θεωρούμε ότι η εργαλειακή χρήση του pride από το δήμο θεσσαλονίκης αποσκοπεί στο να αντλήσει κάποια υπεραξία, οικονομικής και πολιτικής φύσης. Έτσι, ενώ η πόλη της θεσσαλονίκης -μια πόλη με έντονο το ελληνικό, πατριωτικό και ορθοδοξοχριστιανικό χαρακτήρα- διαμορφώνει μια καθημερινή ασφυκτική συνθήκη για lgbtqi+ υποκείμενα, μεταμορφώνεται για λίγες μέρες σε έναν γκέι-friendly τουριστικό μέρος. Βέβαια, με μια γρήγορη ματιά στις χορηγίες του pride διαπιστώνουμε ότι παίζονται λεφτά πίσω από τις rainbow σημαίες που μπαίνουν κατευθείαν στις τσέπες των ντόπιων επιχειρηματιών, των ξενοδόχων και των διαφόρων εταιριών. Μέσω αυτής της διαδικασίας αποκρυσταλλώνεται η προσπάθεια ενσωμάτωσης των χαρακτηριστικών μας για την κερδοφορία του κεφαλαίου και της αγοράς. Η ίδια η διοργάνωση του pride μας καλεί να ‘έρθουμε όπως είμαστε’ και ‘να αγαπήσουμε αλλήλ@ς’ σε μια παρέλαση που φανερά επικεντρώνεται σε μια cis* γκέι ανδροκεντρική αισθητική, με καλογυμνασμένα αντρικά σώματα που χορεύουν σε στολισμένα άρματα εταιριών και μκο. Οποιοδήποτε σώμα αποκλίνει των κυρίαρχων προτύπων ομορφιάς ή δεν επιτελεί τα έμφυλα χαρακτηριστικά που η κοινωνία του επιτάσσει, σίγουρα δεν είναι εξίσου ορατό.

Κλείνοντας και με αφορμή την συμμετοχή της ‘Δράση Αστυνομικών Ενάντια στο ρατσισμό’ στο Athens pride, αδυνατούμε να φανταστούμε τη συνύπαρξή μας σε πορεία με μπάτσους και την οποιαδήποτε οικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας. Η ελληνική αστυνομία αποτελεί στο σύνολό της -όχι μόνο κάποια σώματα ασφαλείας της- ένα μηχανισμό βασισμένο στην καταπίεση και τον ρατσισμό, που (ανα)παράγει εν γένει την πατριαρχία, τις ηγεμονικές αρρενωπότητες και προστατεύει το κεφαλαίο και το κράτος, πάντα εις βάρος των λιγότερο προνομιούχων. Δεν ξεχνάμε την καθημερινή βία και υποτίμηση των μπάτσων σε τρανς, γκέι, λεσβιακά, γυναικεία, non-binary σώματα, καθώς και σε ρομά, μετανάστ(ρι)ες, πολιτικές κρατούμενες. Το ζήτημα, για εμάς, δεν είναι η γκέι σεξουαλικότητα των συγκεκριμένων μπάτσων που κατέβηκαν στο Athens pride, αλλά η παρουσία τους εκεί ως σώμα της ελληνικής αστυνομίας.

δε θα σταματήσουμε να αντιστεκόμαστε στην κανονικότητα και τη βία.
διεκδικούμε την ορατότητά μας από μια ανταγωνιστική
ως προς το υπάρχον σκοπιά.

υπερήφανα η ντροπή της οικογένειας και του έθνους!

μωβ καφενείο
ιούνης 2017

___________
*Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς.
Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους.

Posted in Δράσεις, Μωβ κείμενα | Comments Off on ανώμαλες στους δρόμους με καύλα και με νάζι

8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, 23 IOYNH

8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ 
ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΔΡΩΤΕΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΜΟΝΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΝΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ.

 

Posted in Αφίσες, Εκδηλώσεις, Καφενείο | Comments Off on 8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, 23 IOYNH

Αθήνα, 27-30 Απριλίου | Queer Feminist Spring Fest

Το πρόγραμμα σε PDF
https://cyklopi.noblogs.org

 

Posted in Uncategorized | Comments Off on Αθήνα, 27-30 Απριλίου | Queer Feminist Spring Fest

αυτοκόλλητα

Posted in Δράσεις | Comments Off on αυτοκόλλητα

29.3 καφενείο έκπληξη – πραματάκια να γίνονται

Πρακτικά συνέλευσης 9/3  
Θέμα: επόμενα καφενεία

Η  Α. πρότεινε να κάνουμε “αυτό”. Όλες ψηθήκαμε με την ιδέα και συμφωνήσαμε να το τρέξουμε. Τότε πήρε τον λόγο η Κ.  και είπε ότι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και “εκείνο”. Ο Θ., με πηγαίο ενθουσιασμό, στήριξε απόλυτα τις προλαλήσασες και δήλωσε διαθεσιμότητα για όλα. Η Ε. συνεπαρμένη από τις προτάσεις σκέφτηκε πως και το “άλλο” θα μπορούσε να χωρέσει σε κάποιο καφενείο μας. Μικρή σιωπή. Προβληματισμός. Τι θα γίνει; Τι θα πρωτοκάνουμε; Πόσες Τετάρτες έχει ο χρόνος;

Οι μωβ δεν μπορούσαν να αποφασίσουν. Ήθελαν να τα κάνουν όλα τόσο πολύ, μα δεν  έβρισκαν τρόπο να τα βάλουν με το χρόνο. Οι φεμινισμοί, όμως, για άλλη μια φορά τους έδωσαν τα εργαλεία να το διαχειριστούν: “ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ”

Θα τα κάνουμε όλα και σας τα φυλάμε για έκπληξη!!!

τετάρτη στις 9 μ.μ.
στη φάμπρικα υφανέτ

Posted in Καφενείο | Comments Off on 29.3 καφενείο έκπληξη – πραματάκια να γίνονται

22.3 προβολή “Breakfast on Pluto”

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ιρλανδού συγγραφέα Pat McCabe (1998), η ταινία παρουσιάζει τριανταέξι στιγμές από τη ζωή της Patrick (Patricia) “Kitten” Braden, μιας τρανς γυναίκας που μεγαλώνει σε μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα της Β. Ιρλανδίας, την οποία σύντομα εγκαταλείπει με τελικό προορισμό το Λονδίνο, προς αναζήτηση της μάνας που ποτέ δε γνώρισε, αλλά κυρίως για να δραπετεύσει από την κανονιστική, ασφυκτικά ετεροκανονική και συχνά βίαιη πραγματικότητα που βιώνει.

Η Kitten γεννιέται με πέος και της αποδίδεται το ανδρικό φύλο, μεγαλώνει με θετή οικογένεια και παρακολουθεί τα μαθήματα σε ένα καθολικό σχολείο αρρένων. Από πολύ νωρίς δείχνει να προτιμά τα φορέματα, τα τακούνια και το μακιγιάζ, πράγμα που εξαγριώνει τη θετή της μάνα. Οι πρώιμες εξουσιαστικές φιγούρες στη ζωή της (η μητριά, οι δάσκαλοι, ο διευθυντής του σχολείου) απαντούν με βία σ’ αυτή την υπέρβαση του φύλου: είτε της επιτίθενται λεκτικά, είτε την τιμωρούν σωματικά. Η Kitten βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση με τη νόρμα, το κυρίαρχο, τον κανόνα. Αποτελεί απειλή για τη “φυσική” τάξη των πραγμάτων και η κοινωνία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να της το υπενθυμίζει. Οι μόνοι που την δέχονται πραγματικά για όλα αυτά που είναι, είναι οι τρεις φίλοι της, η Charlie, ο Irwin και ο Lawrence.

Σύντομα αποφασίζει να το σκάσει. Κάνει οτοστόπ στο πρώτο φορτηγάκι που συναντά βγαίνοντας στο δρόμο, κι εκεί γνωρίζει τον Billy Hatchet και τους Mohawks, μια γκλαμ ροκ μπάντα σε περιοδεία, τους οποίους θα ακολουθήσει για κάποιο διάστημα. Για πρώτη φορά είναι ελεύθερη να ζήσει όπως επιθυμεί, να αναμετρηθεί με τα όρια των φύλων, να αναζητήσει τον έρωτα, να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Με τελικό σκοπό να γνωρίσει τη μάνα της –που την εγκατέλειψε βρέφος ακόμη- και να αισθανθεί την αγάπη και την τρυφερότητα που στερήθηκε ως παιδί, συναντά άτομα που θα την εκμεταλλευτούν, θα την χλευάσουν, θα την πληγώσουν, αλλά και άτομα που θα τη βοηθήσουν και θα τη στηρίξουν. Δοκιμάζει διάφορες δουλειές (τραγουδίστρια, βοηθός μάγου, σεξεργάτρια), αλλάζει συχνά τον τρόπο που ντύνεται, τα μαλλιά της, το όνομά της (Pat, Patrick, Patricia, Kitten, “Γυναίκα Φάντασμα”), και όλα αυτά της επιτρέπουν μια μεγάλη ρευστότητα στην τρανς ταυτότητα. Κι αυτή ακριβώς η ρευστή ταυτότητα (ή καλύτερα η μη ύπαρξη συγκεκριμένης ταυτότητας) είναι που εξετάζεται εδώ. Το τρανς υποκείμενο έχει ένα σώμα. Ένα σώμα με σημασία, που όχι μόνο αμφισβητεί τη φύση της σεξουαλικότητας, αλλά και την ίδια τη σταθερότητα της έμφυλης ταυτότητας.

Φυσικά, δε μπορούμε να παραβλέψουμε και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί την εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά. Είναι η περίοδος των Ταραχών (The Troubles), οι θερμές δεκαετίες των ’60-’70 στη Β. Ιρλανδία που σημαδεύτηκαν από συγκρούσεις με πολιτικά, εθνικιστικά, ιστορικά, αλλά και θρησκευτικά αίτια. H Kitten δε μένει ανεπηρέαστη∙ παρότι ποτέ δε δέχεται να πάρει στα σοβαρά τα όσα διαδραματίζονται (αντιθέτως, τις περισσότερες φορές κοροϊδεύει με τον τρόπο της όσους το κάνουν), χάνει φίλους και εραστές σε επιθέσεις και η ίδια κατηγορείται ως τρομοκράτισσα. Ωστόσο, επιλέγει να επικεντρώνεται στη δική της προσωπική επανάσταση και να μην έχει καμία εμπλοκή στα γεγονότα. Και πώς αλλιώς; Αφού η παραμικρή συμμετοχή θα απαιτούσε τη συμμόρφωσή της σε μια άκαμπτη έννοια αρρενωπότητας και ανδρικού ηρωισμού. Από αυτή την άποψη, η ταινία είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς κατασκευάζεται το φύλο σε σχέση με το έθνος.

Posted in Καφενείο, Μωβ κείμενα | Comments Off on 22.3 προβολή “Breakfast on Pluto”

Μάρτιος στο Μωβ Καφενείο

Posted in Αφίσες, Καφενείο | Comments Off on Μάρτιος στο Μωβ Καφενείο

7.12 προβολή “The Diary of a Teenage Girl” & teenage years καφενείο

teenage-years

Posted in Καφενείο | Comments Off on 7.12 προβολή “The Diary of a Teenage Girl” & teenage years καφενείο